نبض نور

«زینبِ زمان؛ حضور آگاهانه، ضربه نهایی به توطئه‌ها»

میلاد فرخنده اسوه صبر، شجاعت و بصیرت، حضرت زینب کبری (س)، تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه تجدید بیعت با مکتبی است که در آن، زن نه در حاشیه تاریخ، بلکه در متن و مرکز میدان تصمیم‌گیری و تغییر قرار دارد. بانویی که از کودکی در مکتب وحی و عدالت رشد کرد و با خطبه‌های کوبنده و مقتدرانه‌اش در کوفه و شام، ریشه ستم را خشکاند و چهره دروغین مستکبران را رسوا ساخت.
امروز، در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و خیابان‌های ایران عزیز، این روحیه زینبی در کالبد زنان و دختران این سرزمین جریان یافته است. زنانی که این روزها دوشادوش و پیشگام در تجمع‌های انقلابی و میدان‌های دفاع از حق حضور می‌یابند، تجسم زنده‌ی همان شجاعت و آگاهی‌اند. آن‌ها به میدان آمده‌اند تا فریاد بزنند که این مرز و بوم، تکیه‌گاه استواری چون اراده زنان مؤمن، بصیر و انقلابی‌اش دارد. حضور این زنان در خیابان‌ها، پیام روشنی است به دشمنان و معاندان که بدانند این ملت با قدرت در مسیر حق ایستاده است.
اگر تا امروز تردید داشته‌اید، یا فکر کرده‌اید حضور شما تأثیری ندارد، بدانید که دقیقا «شما» حلقه مفقوده این زنجیره اقتدار هستید. دشمن تمام تمرکز خود را روی ایجاد تردید و ترس گذاشته تا شما در خانه‌ها بمانید؛ اما پاسخ کوبنده به این توطئه، حضور پرشور، آگاهانه و دوشادوش شما در میدان است.
خواهر من! از همین امشب، به این حرکت بزرگ بپیوندید. قدم‌های شما در این تجمع‌ها، پشتوانه‌ای محکم برای امنیت، عزت و آینده ایران عزیز است. فردا دیر است؛ بیایید از همین امشب، نام خود را در طومار زینبیون زمانه ثبت کنیم و با حضورمان، جبهه حق را پربارتر و استوارتر سازیم.

#ولادت‌ـــ‌حضرت‌ـــ‌زینب
#به‌ـــ‌میدان‌ـــ‌می‌ــ‌آیییم
#در‌ـــ‌خانه‌ـــ‌نمی‌ــ‌مانیم

✍فرشته نژاد باسعیدو
طلبه حوزه علمیه ریحانه الرسول سلام الله علیها قشم

«دست های شفا بخش»

در راهروهای سفید بیمارستان، میانِ مرزِ باریکِ درد و امید، کسانی قدم می‌زنند که حضورشان معنای راستینِ آرامش است. پرستار؛ معجزه امید در دلِ دردمندان.
پرستار برای ما شبیه به یک مادر است؛ مادری دلسوز که با دست‌های تسکین‌بخشش بالای سرِ بیمار می‌آید. او چنان با ظرافت و مهر از بیماران مراقبت می‌کند که گویی پاره‌ای از جانِ او هستند. فرقی نمی‌کند روز باشد یا اوجِ سکوتِ شب؛ وقتی شهر در خوابِ عمیق فرورفته است، چشم‌های بیدارِ او کنارِ تختِ بیمار پاسبانِ جان و سلامتی‌ست.
اما بیایید لحظه‌ای به درونِ این انسان‌های صبور نگاه کنیم. یک پرستار با تمامِ خستگی‌ها و بارهای سنگینی که بر دوش دارد، گاه با کلامی نامهربان، گلایه‌ای تند یا طعنه‌ای از سوی بیماری خسته یا همراهی نگران روبه‌رو می‌شود. در آن لحظه، حالِ پرستار چگونه است؟ دلش می‌شکند، غمی غریب به سینه‌اش می‌نشیند و بغض، راهِ نفسش را می‌بندد؛ اما اصالت و صبوری‌اش اجازهٔ گلایه نمی‌دهد. او بغضش را فرو می‌خورد، قطره اشکی را که در چشم حلقه زده پشتِ پلک‌های نجیبش پنهان می‌کند و دوباره با همان روی گشاده و لبخندِ آرام‌بخش به بالینِ بیمار برمی‌گردد تا مبادا سایهٔ دلخوری‌اش بر روندِ درمانِ دیگری بنشیند.
روزِ پرستار، روزِ تجلیل از همین قلب‌های دریایی است؛ کسانی که رنجِ خویش را پنهان می‌کنند تا مرهمِ دل های دیگران باشند. دست‌های مهربانشان را می‌بوسیم و به این همه صبر و ایثار، از صمیم قلب درود می‌فرستیم.

#روز‌ــــ‌پرستار
#ولادت‌ـــ‌حضرت‌ـــ‌زینب

✍فرشته نژاد باسعیدو
طلبه حوزه علمیه ریحانه الرسول سلام الله علیها قشم